|
Droga rozwoju w Jodze Powięziowej Integralnie
Droga w Jodze Powięziowej Integralnie zaczyna się od własnego doświadczenia. Nie chodzi w niej jedynie o poznawanie kolejnych ćwiczeń, zdobywanie wiedzy czy uzyskiwanie następnych kwalifikacji. To przede wszystkim stopniowe pogłębianie kontaktu z ciałem, ruchem, percepcją i obecnością oraz rozwijanie zdolności rozumienia i przekazywania tego doświadczenia innym. Dlatego kolejne etapy kształcenia są częścią jednej drogi. Każdy z nich otwiera nową perspektywę, ale nie zamyka poprzednich pytań. Z czasem zmienia się nie tylko to, co wiemy, ale przede wszystkim sposób, w jaki postrzegamy siebie, praktykę i drugiego człowieka. Fundamenty Fundamenty są początkiem drogi. To czas poznawania podstaw Jogi Powięziowej Integralnie poprzez własne ciało i doświadczenie. Praktyka obejmuje między innymi pracę z ruchem, oddechem, percepcją, przestrzenią i uwagą, prowadząc od doświadczenia ciała w kierunku coraz pełniejszego kontaktu z tym, co się w nim i poprzez nie wydarza. Fundamenty mogą być pierwszym krokiem na drodze nauczyciela, ale nie muszą prowadzić do certyfikacji. Można przejść je również po prostu dla siebie — aby pogłębić własną praktykę i lepiej poznać sposób pracy Jogi Powięziowej Integralnie. Fundamenty można realizować w ramach wspólnego kursu lub indywidualnie. I stopień — certyfikacja nauczyciela Pierwszy stopień jest przede wszystkim o mojej własnej praktyce. Pogłębiamy doświadczenie Jogi Powięziowej Integralnie poprzez własne ciało, ruch, oddech, percepcję i uwagę. Uczymy się coraz lepiej rozpoznawać to, co dzieje się w nas, i rozwijamy rozumienie podstaw metody. Dopiero z tego doświadczenia zaczyna wyłaniać się możliwość przekazywania praktyki drugiej osobie. Uczymy się prowadzić, obserwować i wspierać ucznia, ale punktem odniesienia pozostaje przede wszystkim własne doświadczenie. Ważnym elementem jest również dotyk — jego jakość, uważność i wykorzystanie w pracy z uczniem. Certyfikacja jest momentem, w którym osoba zaczyna brać odpowiedzialność za przekazywanie praktyki. Nie oznacza jednak zakończenia własnej drogi — przeciwnie, nauczanie staje się jej dalszą częścią. II stopień — Terapia Jogą Powięziową Drugi stopień otwiera inną perspektywę: perspektywę mojego ucznia. Nie chodzi już tylko o to, jak ja doświadczam praktyki i co działa w moim własnym ciele. Zaczynamy coraz uważniej postrzegać drugiego człowieka — jego ciało, sposób poruszania się, percepcję, możliwości i aktualne potrzeby. Moja własna praktyka pozostaje podstawą, ale uczę się rozumieć, że doświadczenie ucznia może być zupełnie inne niż moje. To, co jest dla mnie właściwe lub naturalne, niekoniecznie będzie tym, czego w danym momencie potrzebuje osoba, z którą pracuję. Drugi stopień rozwija więc zdolność patrzenia nie tylko z perspektywy własnego doświadczenia, ale również z perspektywy drugiej osoby. Wiedza i doświadczenie zaczynają łączyć się ze zdolnością rozpoznawania tego, co może wspierać konkretnego ucznia. Pojawia się coraz większa indywidualizacja praktyki, a wraz z nią pytanie nie tylko: „co ja czuję?”, ale również: „jak ta praktyka może być doświadczana przez drugiego człowieka?” III stopień Trzeci stopień otwiera jeszcze inną perspektywę — obecności. Nie chodzi już przede wszystkim o mnie ani o mojego ucznia. Chodzi o zdolność bycia obecnością, która w procesie postrzega jednocześnie siebie i drugą osobę. Na tym etapie coraz mniej chodzi o gromadzenie kolejnych sposobów pracy, a coraz bardziej o rozwijanie zdolności pozostawania w kontakcie z obecnością — również wtedy, gdy pojawia się to, czego nie planowaliśmy i czego nie potrafimy od razu nazwać. Ta obecność nie jest czymś, co należy do mnie. Jest tym, co przenika mnie, drugiego człowieka i cały świat, a zarazem stanowi wspólne podłoże naszego istnienia. Możemy doświadczać siebie jako odrębnych osób, posiadających własne ciało, historię, emocje i narrację. Możemy mieć różne doświadczenia i różne drogi. A jednak na najgłębszym poziomie możemy rozpoznać w sobie coś, co nie jest ograniczone do żadnej z tych indywidualnych historii — wspólne centrum, obecność, która jest podstawą istnienia. W tym sensie świat nie jest czymś zewnętrznym wobec nas. Jest przestrzenią, w której wszystko pozostaje ze sobą połączone, a obecność przenika zarówno tego, kto praktykuje i naucza, jak i tego, z kim pracuje. To przejście od postrzegania siebie jako nauczyciela, który coś robi z uczniem, do obecności, w której ja i druga osoba jesteśmy częścią jednego procesu. Pojawia się również przejście od „ja” do „my”. Nie oznacza ono utraty własnej indywidualności, lecz rozpoznanie głębszego poziomu, na którym odrębność nie wyklucza jedności. Trzeci stopień jest więc drogą rozwijania obecności i zdolności jej podtrzymywania. Obecności, która nie jest tylko stanem, którego doświadczamy, ale coraz bardziej sposobem bycia i postrzegania. Jestem — i w tym „jestem” spotykają się ja, drugi człowiek i świat. Mentoring i superwizja Droga nauczyciela nie kończy się na żadnym z tych etapów. Mentoring i superwizja mogą towarzyszyć nauczycielowi w różnych momentach drogi — zarówno podczas przygotowania do certyfikacji, jak i po I, II czy III stopniu. Są przestrzenią indywidualnego przyglądania się własnej praktyce, sposobowi nauczania, pracy z uczniem oraz temu, co aktualnie pojawia się na drodze nauczyciela. Nie są kolejnym stopniem ani obowiązkową kwalifikacją. Są formą wsparcia w dalszym rozwoju. Więcej o tej formie pracy znajdziesz w zakładce Mentoring i superwizja. Droga, która nie kończy się certyfikatem Kolejne stopnie mogą porządkować drogę i dawać określone kompetencje, ale sama droga nie jest systemem kolejnych certyfikatów. To, co zostało poznane na początku, z czasem może być widziane inaczej. To samo ćwiczenie, ten sam ruch czy ta sama obserwacja mogą nabierać nowego znaczenia wraz z doświadczeniem. Dlatego rozwój nauczyciela nie polega na oddalaniu się od podstaw, lecz na coraz głębszym ich rozumieniu. Można powiedzieć, że droga prowadzi od własnego doświadczenia, przez spotkanie z doświadczeniem drugiego człowieka, do obecności, w której jedno i drugie może być postrzegane jednocześnie. W Jodze Powięziowej Integralnie cel i droga stają się jednym. Najważniejsza jest droga. |
|
